Ela?feliz! nun recuncho da habitación estaba o seu máis preciado tesouro...tiña unha indescritible beleza que nin os ollos eran capaz de acadala, sobrepasa...aquilo sobrepasaba absolutamente todos os esquemas, supoñendo ela que non era merecedora de apoderarse de algo tan,tan,tan...sin palabras, sempre se quedaba sin palabras. Quieta, sorrindo.