Roubado:
As cousas importantes da vida NON son COUSAS.

Xiro a cara, non está. Pecho os ollos, doe, doe que pasase tanto tempo que xa non podo nin imaxinalo. Recordo. Unha noite. Griegos. Romanos. Cóxegas. Frases. Miradas que se funden na multitude. Un bico que disfrazaba a oportunidade que non conseguín ver. Agora? Chuvia. Santiago. Delafé. Melancolía.(sen)Ti. E as preguntas non deixan de atacarme, as dúbidas, os medos, a impotencia.

Ela?feliz! nun recuncho da habitación estaba o seu máis preciado tesouro...tiña unha indescritible beleza que nin os ollos eran capaz de acadala, sobrepasa...aquilo sobrepasaba absolutamente todos os esquemas, supoñendo ela que non era merecedora de apoderarse de algo tan,tan,tan...sin palabras, sempre se quedaba sin palabras. Quieta, sorrindo.

Cual caricia que fai estremecer ata o máis recóndito lugar do corpo.

Recordaba con certa confusión cada explicación que ela lle daba, non daba crédito. Dera toda a súa vida por ela, deixara -casi sin querelo- todos os soños a un lado provocando que só ela ocupase a súa cabeza, ela e o que dentro dela se estaba formando, un novo ser que marcaría os seus camiños, xuntos, os tres. Ata que apareceu ese cretino. Maldito cretino.

Escondidos no máis fondo do baúl.

Era fantástico. A cousa máis fermosa que vin na miña vida. De cando en cando botáballe unha ollada, imposible non facelo, destacaba pola súa beleza. Era a guinda dun día de ledicia, o punto de mira, a razón de ser para quen a coñece...
sen dúbida algo espléndido,
si...era o seu sorriso.

...

Non sei porque foxes si cando o fas pasas por diante do diaño...agarda, alguén virá para acollerte nos seus brazos.Será a mellor solución...créeme,alguén haberá.(ou iso me fago crer)